Eitthvað svo að sunnan

0
13

Ég er í veiðiklúbbi. Hann er ekki stór, telur fjóra menn á fertugs- og fimmtugsaldri. Flestir frekar grænir bak við eyrun í veiðinni. Við höfum haft af því gaman að henda veiðigír í skottið á sæmilega skóuðum bíl og halda af stað. Þetta rjúpnaveiðitímabilið var hins vegar ákveðið að fljúga, enda fer tímabilinu senn að ljúka. Bara ein helgi eftir og ekkert mátti klikka ef ná átti í jólamatinn.

Veiðilendurnar eru í afskekktum dal norður í landi og veiðin gekk svona og svona. Enginn týndist alvarlega enda kannski erfitt að týnast í dal þótt auðvitað leynist hættur hér og þar í giljum og skorningum.

Svo átti að halda heim sömu leið og við komum, svona eins og gengur. Nú skal það tekið fram að við erum allir suðvestanmenn. Eigum heima í höfuðstaðnum þar sem vont veður þýðir ekki að ófært verður í búð eða bíó. Nei, það þýðir að það þarf snjódekk til að fara í Bónus – í mesta lagi.

Á meðan veiðidótinu var pakkað í töskur hætti bóndanum, gestgjafa okkar, að lítast á blikuna. Það var byrjað að snjóa og draga í skafla.

Sérstaklega var hann hugsi eftir að búið var að festa veiðibílinn tvisvar í sjálfri heimtröðinni. Mörgum símtölum seinna og athugunum á færð var þó ákveðið að prófa. Við þóttumst vita að ef við slyppum út úr dalnum væri restin barnaleikur.

Flestir legðu sjálfsagt æði mikið á sig til að losna við gesti eins og okkur fjórmenningana. Eftir að veðrinu slotaði lítillega og haft hafði verið samband við menn á stórum vinnutækjum, svona ef allt færi á versta veg, komum við okkur fyrir í jeppanum hjá bónda og hann settist undir stýri. Um leið og út fyrir heimtröðina var komið sást að við vorum ekki á Rauðarárstígnum. Klofdjúpir skaflar mættu okkur strax. Á meðan okkar maður straujaði öruggur í gegn héldumst við farþegarnir í hendur með samanbitna munna. Að svona skaflar geti myndast á örskammri stundu sýnir, svo ekki verður um villst, að það er ekki sama hvar fólk býr. Svona upp á þessar helstu samgöngur. Eftir hetjulega baráttu við skaflana og margar ferðir út að ýta, bæði aftur á bak og áfram, sat jeppinn pikkfastur. Þar sem við sátum inni í bílnum, klæddir í kaupstaðarfötin, tók bóndi upp símann. Það er sem betur fer nýtilkomið farsímasamband í dalnum. Á hinum enda línunnar var bóndinn sem á stærstu dráttarvélina í sveitinni. Hann sættist á að koma og kippa í okkur.

Það var fagnað þegar sást í ljósin á ferlíkinu enda farið að styttast í flugið. Þegar dráttarvélinni var snúið fölnuðum við sunnanmenn þó í framan. Okkur varð ljóst að þarna var ekki kominn björgunarsveitarbíll heldur vinnutæki því aftan á vélinni blöstu við þrjú risavaxin spjót, ekki ósvipuð þeim sem Ásdís okkar Hjálmsdóttir brúkaði á ólympíuleikunum. Titrandi röddu spurðum við bónda til hvurs í ósköpunum þessi óskapnaður væri eiginlega nýttur. Svarið kom um hæl. Spjótin eru notuð til að ná í heyrúllur. Ekki flókið, svo sem, en svo benti hann okkur á að þessir títuprjónar væru nú ekki mikið. Ja, ekki miðað við nokkurra metra langa, flugbeitta sveðjuna sem hékk þar fyrir ofan.

Það var dimmt í bílnum en ég er nokkuð viss um að bónda var skemmt þegar það heyrðust fjögur „gúlp!“ í farþegarýminu. Aftan í ferlíkinu héngum við, svona rétt eins og dósir aftan í brúðhjónabíl þá kílómetra sem eftir voru út úr dalnum. Það var ærandi þögn í bílnum sem bóndinn okkar rauf með því að lýsa staðháttum í sveitinni, svona eins og þetta væri venjulegur sunnudagsrúntur en ekki æsilegasta ferð okkar til þessa – sem bara vildi til að var á sunnudegi.

Þessi nýi, besti vinur okkar skilaði okkur af sér og þegar við keyrðum í burtu sá ég hvar ungviði vinkaði okkur úr farþegarými ferlíkisins, vingjarnlega en þó með vott af vorkunn í garð þeirra sem voru svona einfaldir og eitthvað svo að sunnan.

Á tiltölulega auðum veginum að flugvellinum gafst þó tími til að hugsa. Um allt það fólk sem kemst ekki leiðar sinnar vegna slæmra samgangna hér á landi. Gott ef sýn mín á vega- og jarðgangaframkvæmdum utan höfuðborgarinnar víkkaði ekki örlítið. En hún var þröng, eins og vill verða hjá okkur hérna Faxaflóamegin.

En sýn mín á veiðistjórnunarkerfi umhverfisráðherra víkkaði hins vegar ekki. Það hlýtur að vera skynsamlegri leið til að stjórna veiðum en þetta fjögurra helga kerfi. Það, ásamt sölubanninu, er sjálfsagt ágætis veiðistjórnunarkerfi – en kannski ekki alveg jafn gott veiðimannastjórnunarkerfi. Það ana nefnilega vitleysingar eins og við út í alls konar veður þegar betur hefði heima setið. Það eiga ekki allir reynda norðlenska bændur að til að koma þeim út úr ógöngunum. Það hlýtur að finnast á þessu skynsamlegri lausn.

Eftir nokkur örvæntingarfull símtöl á leiðinni á flugvöllinn fengum við þær góðu fréttir að flugvélin og farþegarnir biðu okkar á brautinni. Eftir mikið stress, og full djarfa ákvörðun að halda af stað – og með aðstoð góðra karla og kvenna – komumst við allir heim. Ja, nema bjargvætturinn, bóndinn, gestgjafi okkar.

Hann varð að fá inni á gistiheimili því það var náttúrlega ekkert vit í að þvælast úti í þessu veðri og þessari færð.

Haraldur Jónasson.

Pistill þessi birtist í Fréttatímanum 23 nóvember sl. og 641.is fékk góðfúslegt leyfi hjá höfundi til þess að birta hann á 641.is. Þess má til gamans geta að Tryggvi Valdimarsson á Engi er bóndinn og Ragnar Hallsson á Arndísarstöðum er á dráttarvélinni.